ความลับของแฮร์รี่ 2
xx
"โอย-- ขอโทษนะครับ"
หนุ่มร่างสูงก้มลงไปหยิบหนังสือที่หล่นอยู่บนพื้น
เขายื่นมันให้กับผู้ชายตรงหน้า
"เอ่อ..ไม่เป็นไรครับ"
ชายอีกคนกล่าวขอบคุณพร้อมกับรับหนังสือในมืออย่างลวกๆ เขาหันไปฉีกยิ้มให้อีกฝ่ายอย่างเป็นมิตร
และเดินออกจากร้านไป โดยไม่รู้เลยว่าคนที่ยืนอยู่เขินจนตัวแทบจะลอยไปในอากาศ
หนุ่มร่างสูงก้มลงไปหยิบหนังสือที่หล่นอยู่บนพื้น
เขายื่นมันให้กับผู้ชายตรงหน้า
"เอ่อ..ไม่เป็นไรครับ"
ชายอีกคนกล่าวขอบคุณพร้อมกับรับหนังสือในมืออย่างลวกๆ เขาหันไปฉีกยิ้มให้อีกฝ่ายอย่างเป็นมิตร
และเดินออกจากร้านไป โดยไม่รู้เลยว่าคนที่ยืนอยู่เขินจนตัวแทบจะลอยไปในอากาศ
.
.
.
ร่างสูงผมหยักศกเดินนำหน้าชายข้างๆไป แต่มือทั้งสองยังคงกุมกันแน่น
รอยยิ้มเล็กๆที่หลุดออกมาจากใบหน้าของคนที่เดินตามมันแสดงออกมาอย่างชัดเจนว่า
เขาพอใจมันมากแค่ไหน....
ผมเดินตามคนตรงหน้ามาถึงถนนใหญ่
เขาพาผมเดินลัดเลาะเข้าซอยเล็กๆที่อยู่ตรงข้าม
ถ้าไม่บอกก็เหมือนกับคู่รักกำลังเดินฝ่าหิมะอันดูจะแสนโรแมนติก
แต่มันไม่ใช่ครับ
มันคือฝูงแมลงหวี่บินผาดโผนท้าทายหน้าผากของผมต่างหาก
และแล้วเราก็ฝ่าฟันมันมาได้
ตั้งแต่เราทั้งคู่เดินออกมาจากมหา'ลัย จนถึงตอนนี้
ผมกับเขายังไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไรสักคำเลยครับ
เจ้าตัวก็มัวแต่พาเดิน เดิน เดิน
ถ้าไม่สงสารผมก็ช่วยสงสารหัวเข่าของผมหน่อยเถอะครับ ตอนเด็กๆไม่ชอบดื่มนมซะด้วยสิ
ไม่ช้าไม่นานเราทั้งคู่ก็มาถึงจุดหมายปลายทางที่แฮร์รี่ตั้งใจจะพามา
ร้านหนังสือ...
What?
"ร้านคุ้นๆแฮะ แฮร์รี่--เดี๋ยว"
ผมพูดยังไม่ทันจะจบประโยคแฮร์รี่คนสวยก็เดินเชิดเข้าไปในร้าน
ทิ้งผมให้ยืนโดดเดี่ยวเป็นเสาอากาศ(เสาไฟไม่ได้มันสูงไป)หน้าร้าน
เป็นร้านหนังสือเล็กๆ ผมเดาว่าระยะทางจากบ้านของผมมาถึงร้านนี่ไม่ไกลมากสักเท่าไหร่
ป้ายชื่อร้านเขียนว่า
' StylesL '
ผมจะไม่เอะใจเลยถ้ามันไม่มีตัว L อยู่ท้ายชื่อ
L เหรอ อาจจะหมายถึง Louis ก็ได้นะ...
แฮร์รี่กวักมือเรียกผมพลางตะโกนออกมา
"เข้ามาสิ จะยืนบังหน้าร้านทำไมวะ"
*สตั้น*
ทำไมคุณคนสวยของลูอีคนหล่อถึงพูดแบบนั้น
ไม่เจรงงงง! แกเป็นใครออกมาจากตัวแฮร์รี่คนสวยเดี๋ยวนี้!!
"นับหนึ่งถึงสาม"
ผมวิ่งเข้าร้านตั้งแต่ประโยคแรกแล้วครับ
ก็แหม่ มีเมียดุ ลูกของเราต้องออกมาเป็นเด็กดีของสังคมแน่ๆเลย
"นายจะกินอะไรก็ไปกินนะ ฉันขอทำงานก่อน"
จะว่าอะไรไหมถ้าผมอยากกินคนสวยตรงหน้า
ถึงจะอิ่มน้อย แต่คาดว่าคงจะอร่อยนานนะครับ หึหึ
แต่เดี๋ยวนะ...
ทำงาน?
ว้าววว แฮร์รี่คนสวยมีร้านเป็นของตัวเองซะด้วย
ผมจะมาอ่านหนังสือที่นี่ทุกวันเลยครับ
"คนสวยมีร้านด้วยเหรอครั--"
ปับ!
ผมเอามือปิดปากตัวเองแทบไม่ทัน
นี่ล่ะหนาที่เขาว่า อย่าให้อารมณ์อยู่เหนือการควบคุม
ยังแสดงความในใจออกไปไม่ได้ครับ มันต้องค่อยๆคืบคลาน และจบด้วยคลานขึ้นเตียง
ผิดๆ
"เอ่อ ใช่ เปิดมาเป็นชาติแล้วแหละ"
แฮร์รี่พูดพร้อมกับเดินเข้าไปในเคาท์เตอร์
"แล้วอีกอย่าง นายเลิกพูด 'ครับ' เถอะ พูดปกตินี่แหละ ฟังแล้วมันตลก เข้าใจปะ"
ผมพยักหน้ารัวๆ
ต้องเชื่อฟังเมียครับ เมียถึงจะรัก
อ่าวไม่ใช่เหรอ ท่ดๆ
ผมนั่งมองใบหน้าสวยๆที่กำลังจัดหนังสือและพูดคุยกับลูกค้าอย่างสนุกปาก
จะว่าไปทำไมรู้สึกคุ้นเคยกับเหตุการณ์แบบนี้จัง
คิดก็คิดไม่ออก
ก็ตั้งแต่เห็นใบหน้างามนี้สมองก็หยุดทำงาน ทำให้หัวใจเป็นตัวควบคุมทุกอย่างน่ะสิครับ
ที่ผมลงทุนแบบนี้เพราะใจมันสั่งมาน่ะสิ อิ้อิ้
"ไหนบอกว่าแปบเดียวไง นี่มันเลยมาสองชั่วโมงแล้วนะครับ!"
เสียงเอะอะโวยวายดังมาจากทางหน้าร้าน
เป็นผู้ชายผมสีบลอนด์ทองกำลังยืนบ่นกับแฮร์รี่
"พี่ไม่ว่างไนออล วันนี้พี่เหนื่อยมาก เรากลับไปก่อนเถอะนะ"
แฮร์รี่ตอบกลับไปเสียงเบา แต่อีกฝ่ายไม่มีท่าทางที่จะยอมแพ้เลยสักนิด
"ไม่ครับ ยังไงพี่ก็ต้องกลับไปกับผม เดี๋ยวนี้!"
ไนออล...เออมั้งนะครับเห็นคนสวยเรียกว่าแบบนั้น
อย่างที่เห็นว่าเด็กนั่นจะพยายามพาตัวคนสวยของผมไป
เห่นโลวว เห็นพี่ไหมครับน้อง
เขา เป็น ของพี่ ครับ!
สงครามคารมยังไม่จบ แฮร์รี่ยังคงพูดต่อรองกับเด็กคนนั้น
"ขอโทษจริงๆ วันอื่นก็แล้วกัน กลับไปก่อนเถอะ มืดแล้ว"
ถึงจะยืนคุยกันไกลจากผมสิบกว่าเมตร
แต่ผมก็ได้ยินเขาคุยกันชัดเจน
เด็กไนออลนั่นเหมือนจะยอม เขาพยักหน้าหงึกๆก่อนจะพูดอะไรออกมาดังๆ
"พี่ต้องกอดผมก่อนผมถึงจะยอมกกลับ..."
ทันทีที่ประโยคนั้นผ่านถึงหูของผม ระบบประสาทและสมองก็ตื่นตัวยิ่งกว่ากินแบรนด์รังนกแท้กับซุปไก่สกัดซะอีก
เป็นใครกัน มีสิทธิ์มาเรียกร้องอ้อมกอดจากภรรยาในอนาคตของผมได้ยังไง
เรื่องนี้ผมไม่ยอมครับ
ดูปากลูอีคนหล่อคนนี้
ผม
ไม่
ยอม!
ผมลุกขึ้นเดินไปหน้าร้านจุดที่ทั้งสองคนยืนอยู่
งานนี้ต้องมีเคลียร์!
แต่ผมยังเดินได้ไม่ถึงห้าก้าว
(ขาสั้นอ่ะนะครับ)
ผมก็ต้องตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าอีกครั้ง เมื่อสิ้นเสียงตอบตกลงจากว่าที่ภรรยาของผม
"ก็ได้..."
ร่างสูงที่ใส่ชุดยูนิฟอร์มของมหา'ลัยใช้มือทั้งสองข้างรวบรัดเอวคนตรงหน้าก่อนที่อีกคนจะทำเช่นเดียวกัน
ทั้งคู่ยืนอยู่แบบนั้นกันได้สักประมาณสามสิบวิ
ทำแบบนั้นมันยั่วมากที่รัก
แต่คนที่ยืนกอดอยู่นั่นไม่ใช่ผม ไม่ใช่ลูอีคนนี้
คนหล่อรับไม่ด้ายยยยยยยย!
:: Harry's Part ::
"พี่ต้องกอดผมก่อนผมถึงจะยอมกกลับ..."
ไนออล ลูกค้าขาประจำของร้านพูดกับผมพลางยักคิ้ว
ผมเปิดร้านหนังสือมาได้สามเดือนแล้วครับ ก็มีเด็กคนนี้แหละที่มาคอยอุดหนุน ชวนเพื่อนๆมา
ช่วงหลังๆมานี้ไนออลเริ่มก้าวก่ายมากเกินไป เขาอ้างว่าผมทำตัวน่ารักใส่ก็เลยชอบ
ไม่เลยครับ ใครบอกว่าผมน่ารักนั่นน่ะตาบอดแล้ว
แล้วก็เริ่มหนักขึ้น บางทีก็ไปบอกคนนู้นคนนี้ว่าเป็นแฟนผม แล้วหนักที่สุดคือบอกพ่อกับแม่จะมาขอผมแต่งงานครับ
เด็กแบบนี้ก็มีด้วย...
แต่ก็อย่างว่า ผมจะทำอะไรได้ เป็นถึงลูกค้าหลักของร้าน ขาดเขาไปร้านผมคงเจ๊งแน่ๆ
มีอยู่ทางเลือกเดียวครับ
"ก็ได้..."
ผมดึงตัวของไนออลมากอด ไม่ถึงสามสิบวิผมก็ดันตัวเขาออก
ถึงเด็กคนนี้จะดูน่ารำคาญแต่ยอมรับเลยครับว่าน่ารักจริงๆ
ถ้าผมยังไม่มีคนในใจบางทีอาจจะชอบไปแล้วก็ได้
แต่เสียใจด้วยครับ หัวใจของผมมีคนจองไว้แล้ว...
"กอดเสร็จแล้วก็กลับไปครับน้องไนออลผมทอง ไปไป๊!"
เสียงดังมาจากทางด้านหลังของผม
ลูอิสไล่เด็กตรงหน้าพร้อมกับทำหน้าใส่อารมณ์
อย่าคิดครับว่าเด็กอย่างไนออลจะยอม
เขาแลบลิ้นกลับพร้อมกับชู...
นิ้วกลาง
"หันตูดแล้วเดินกลับบ้านไปครับ ก่อนที่จะโดนเตะ"
ผมยืนหัวเราะให้กับทั้งสองคน
และแล้วไนออลก็ยอมเดินกลับไป
ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่ทันทีที่แผ่นหลังของเด็กคนนั้นหายลับสายตาไป
ไนออลเกือบทำแผนแตกแล้วครับ
แต่ก็ดี ม้นดูมีความสมจริงขึ้นมาอีกหน่อย บางทีลูอิสอาจจะเชื่อในสิ่งที่เห็นทั้งหมดก็ได้
"รอแปบนึงนะ ฉันจะปิดร้าน"
ผมบอกกับลูอิสพร้อมกับเดินเข้าไปในร้าน
ขืนเปิดร้านต่อมีหวังไนออลคงพาแก๊งเพื่อของเขามาถล่มร้านของผมแน่
เพราะมันเคยเกิดขึ้นแล้วครับ...
พนักงานในร้านที่ผมจ้างมากำลังเก็บกวาดข้าวของที่ลูกค้าทิ้งไว้ตามชั้นวางหนังสือ
ส่วนผมก็รวบรวมยอดเงินภายในร้านก่อนจะบันทึกจำนวนเงิน
ไม่นานก็เรียบร้อย ที่เหลือก็แค่ในพนักงานทำความสะอาดอีกนิดหน่อย
"ฝากปิดร้านด้วยนะครับ"
ผมหันไปบอกพนักงานอีกสองคน พวกเขาพยักหน้าตอบ
ผมเดินออกมาจากร้าน พร้อมกับลูอิสที่เดินตามกันมาติดๆ
เราไม่ได้พูดคุยอะไรกันระหว่างทาง
แต่ท่าทางของลูอิสเหมือนอยากจะพูดกับผมตลอดเวลา
ก็นะ ผมเองมีเรื่องจะคุยเยอะแยะแต่ไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหนดี
มันไม่เห็นง่ายเหมือนตอนที่เราคุยกันในแอพเลยนิครับ...
อึดอัดโว้ยย
ไม่ถึงสิบนาทีผมและลูอิสก็เดินมาถึงร้านอาหารข้างทาง
เกือบลืมไปว่าเขามารอผมตั้งแต่บ่าย จนป่านนี้แล้วคงยังไม่ได้กินอะไรเลยล่ะมั้ง
ผมเองก็หิวเหมือนกัน ว่าจะหาอะไรกินตั้งแต่เที่ยงแล้ว แต่พอรู้ว่าลูอิสมาหาผมถึงที่มหา'ลัย ผมเองก็กินอะไรไม่ลงเลย
ในกระเพาะมีแต่อากาศธาตุ
จะให้ทำยังได้ได้ล่ะ
จะให้ทำยังได้ได้ล่ะ
ก็คนมันตื่นเต้นนี่นา...
:: Louis's Part ::
หลังจากทานอาหารเสร็จ
ผมก็เดินแยกกับแฮร์รี่ตั้งแต่ที่ร้านอาหาร
ไม่รู้สิครับ เหมือนเจ้าตัวไม่อยากให้ผมรู้ที่อยู่ยังไงอย่างงั้น
แต่ไม่เป็นไร ยังสักวันก็ต้องอยู่ร่วมหลังคาเดียวกันอยู่ดีนะคนสวย หึหึ
ตัวจริงแฮร์รี่น่ารักมาก(ยกกำลังสามคูณสี่รอย)
ติดอยู่ตรงที่เขาชอบอ่อย
ก็ตั้งแต่เจอหน้ากันเขากอดผู้ชายคนอื่นที่ไม่ใช่ผมไปสองคนแล้ว
แถมจู่ๆก็เดินมาจับมือผม ไม่ใช่ว่าไม่อยากให้จับหรอกนะ แต่เรารู้จักกันไม่ถึงเดือนด้วยซ้ำ
ไม่รักนวลสงวนตัวแบบนี้ รอให้ได้เป็นเจ้าของก่อนเถอะ พ่อจะจับตีก้น!!
จะว่าไปไอคนที่กอดกันตอนอยู่มหา'ลัยนี่มันหน้าตาดีนะครับ บางทีอาจจะมีซัมติงอย่างที่ว่าจริงๆ
ว่าแล้วผมก็ทำการหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
กดหาชื่อที่คุ้นตา
ป่านนี้จะถึงบ้านหรือยังน้อ...
คิดถึงใบหน้าสวยๆ กับริมฝีปากสีเชอร์รี่ที่ดูอวบอิ่มน่าลิ้มลองอย่างนั้น...
Louis : ถึงบ้านรึยังครับ
ผมส่งข้อความไปประมาณสิบนาทีได้ แต่ก็ไม่มีวี่แววอีกฝ่ายจะตอบกลับมา
แล้วผมก็รู้สึกเหมือนกับเรื่องราวบางอย่างแล่นเข้ามาในหัว เหมือนเทปเก่าถูกเปิดซ้ำ
"โอย-- ขอโทษนะครับ"
หนุ่มร่างสูงก้มลงไปหยิบหนังสือที่หล่นอยู่บนพื้น
เขายื่นมันให้กับผู้ชายตรงหน้า
"เอ่อ..ไม่เป็นไรครับ"
ชายอีกคนกล่าวขอบคุณพร้อมกับรับหนังสือในมืออย่างลวกๆ เขาหันไปฉีกยิ้มให้อีกฝ่ายอย่างเป็นมิตร
และเดินออกจากร้านไป โดยไม่รู้เลยว่าคนที่ยืนอยู่เขินจนตัวแทบจะลอยไปในอากาศ
และเดินออกจากร้านไป โดยไม่รู้เลยว่าคนที่ยืนอยู่เขินจนตัวแทบจะลอยไปในอากาศ
เขายืนมองจนแผ่นหลังนั้นหายลับสายตาไป
รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจเต้นแรงทุกครั้งที่ได้เห็นมัน...
ทุกส่วนในร่างกายที่อยากได้มาครอบครอง...
สักวันเขาจะทำความรู้จักกับคนคนนี้ให้ได้!
#TalkTalk
จบไปแล้วกับพาร์ทที่สองของฟิค #ความลับของแฮร์รี่
พาร์ทที่แล้วเอามุมมองด้านลูอีมาใส่เยอะมาก พาร์ทนี้เลยเอามุมมองด้านแฮร์รี่มาบ้าง พอจะเดาออกแล้วใช่มั้ยว่าแฮร์รี่กำลังจะทำอะไรอยู่วว
สปอยล์ให้เลยค่ะว่า ทุกคำพูดที่พี่หมีเลียมของเราบอกมีความจริงอยู่ 49.9999999999% แฮร์รี่อาจจะโสดหรือไม่ก็ได้ แล้วแต่อามรมณ์อ้วน เดี๋ยวๆ5555555
และที่สำคัญที่สุด ตัวละครตัวอื่นๆ อย่างเลียม และ ไนออล ได้โผล่มาแล้วนะคะ เซนก็โผล่มาแล้วเหมือนกัน
งงล่ะสิว่าตอนไหน ย้อนๆดูอยู่ในพาร์ทแรกแหละค่ะ แต่ก็อย่าเพิ่งจิ้นกันล่ะ พาร์ทสามอาจจะมีอะไรดีๆให้คุณจิกหมอนนอนตายอยู่บนเตียงก็เป็นได้...
อ่านจบแล้วอย่าลืมเวิ่นแล้วติดแท็กในทวิตว่า #ความลับของแฮร์รี่ ด้วยนะคะ
ขอบคุณดรชน.ทุกๆคนที่ติดแท็ก แล้วทำให้คนอื่นๆมาอ่าน ตอนนี้เกินความคาดหมายจริงๆ อ้วนจะรีบมาอัพนะคะ เร็วๆนี้แน่นอน ทวงได้ แต่ห้าม ตบ อิอิ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น